چطور می‌توان با اوتیسم زندگی بهتری داشت؟ + درمان های رفتاری و دارویی

اوتیسم یکی از مهمترین اختلالات عصبی می باشد که در کودکان بعد از بدو تولد شکل می گیرد و باعث به وجود آمدن علائمی می شود که منجر به مشکلاتی در برقراری ارتباطات و تعاملات اجتماعی آنان می گردد. فرد دارای اوتیسم، به صورت کامل قابل درمان نیست و تا آخر عمر، علائم و مشکلات مربوط به این اختلال را با خود به همراه خواهد داشت. اما علم روانشناسی و روانکاوی، امکان درمان رفتاری و دارویی این افراد را به تایید رسانده است که می تواند زندگی بهتری را برای این افراد و اطرافیان آنان به وجود آورد. در ادامه آخرین دستاوردهای ارائه شده در زمینه درمان رفتاری و دارویی بیماران اوتیسم را ارائه خواهیم داد.

درمان اوتیسم و بهبود زندگی

بیماری اوتیسم که در بخش سیستم عصبی کودک اختلال ایجاد می کند و مانع از رشد طبیعی آن می گردد، از سنین نوزادی و چند ماهگی، دچار بروز علائم می شود و مشکلات مربوطه به این اختلال را برای فرد موردنظر، تا آخر عمر ایجاد می کند. افراد دارای اوتیسم صرف نظر از سن و جنسیت، مشکلات ارتباطی زیادی دارند و برای شناسایی آن، علائمی نظیر نگاه نکردن به چشم مخاطب، انجام رفتارهای تکراری، حساسیت های زیاد به نور، صدا و همچنین واکنش های غیر متنظره ناگهانی را بروز می دهند.

این اختلال رشد سیستم عصبی به سبب وراثت و آلودگی های زندگی صنعتی رخ می دهد که در روزهای اول زندگی بعد از تولد، با علائم موردنظر ابراز وجود می کند. درمان کامل افراد دارای اوتیسم برای از بین بردن اختلالات رفتاری و عملکردی، یک پروژه ناممکن است که تا کنون، تحقیقات پزشکی و علمی مختلفی، نتیجه درمانی خاصی را برای آن ارائه نکرده اند. اما با به کارگیری ترکیبی از خدمات درمانی که توسط روان شناسی و روان درمانی ارائه شده است، می توان در سنین طلایی، از افزایش شدت عوارض آن در آینده جلوگیری نمود و زندگی مسالمت آمیزتری را برای بیماران به وجود آورد.

بهترین سن برای درمان اوتیسم، سن زیر هفت سال می باشد که بهتر است با مشاهده اولین علائم این بیماری، راهکارهای درمانی را برای کودک اعمال کرد. هدف از این راهکارهای درمانی برای این افراد، جلوگیری از شدت یافتن علائم بیماری و همچنین بهبود روابط تعاملی با اطرافیان و جامعه می باشد.

چالش های درمانی اوتیسم

والدین از زمان 12 ماهگی باید حرکات و روند

رشد رفتاری و حرکتی کودکان را زیرنظر بگیرند و در صورت مشاهده کندی روند رشد، حتما به روانشناس و متخصص مغز و اعصاب مراجعه نمایند تا کودک به صورت تخصصی مورد ارزیابی و آنالیز قرار بگیرد. شروع زودهنگام درمان برای کودکان اوتیسم با جواب دهی 90 درصدی همراه خواهد بود. چون رشد سیستم عصبی کودک از میزان رشد نرمال، عقب نمی ماند و می تواند نسبت به بزرگسالان دارای اوتیسم، رفتار بهتر و سیستم عصبی کامل تری داشته باشند.

بسیاری از والدین برای مراجعه به روانشناس، سعی می کنند از یک راهکار درمانی به عنوان آزمون و خطا جهت درمان بیماری کودک خود استفاده کنند که با استناد به تاریخچه روند درمانی اوتیسم، شکست نود درصدی را برای آنان به وجود خواهد آورد.

درمان بیماری اوتیسم برای به حداقل رساندن علائم و عوارض اختلال ASD، ترکیبی از چندین نوع درمان می باشد که تمامی آن ها باید به صورت مرحله ای و زمان بندی شده برای بیمار اعمال می گردد تا نتیجه ای مطلوب را در پی داشته باشد. والدین با آگاهی از این موضوع، باید از پروسه طولانی و پیچیده درمان اوتیسم مطلع شوند و برای سلامت فرزند خود، در این مسیر نهایت تلاش را داشته باشند.

والدین و اطرافیان کودک باید بر این امر آگاه باشند که کودک دارای اوتیسم برای شروع درمان و در طی مسیر باید روزانه بین چهار تا هشت ساعت، تحت درمان و آموزش قرار بگیرد. آموزش های ارائه شده باید توسط کاردرمان و متخصص انجام گرفته و از هیچگونه روش های خشونت آمیز استفاده نشود. در صورت احساس نارضایتی از جانب کودک در طول مسیر آموزش و درمان، هیچ نتیجه مثبتی به دست نخواهد آمد و ممکن است با اقدامات پرهیزگرانه و گارد گرفتن های کودک مواجه شد که خطرات زیادی را برای پیشرفت علائم بیماری او در پی دارد.

کامل ترین خدمات درمانی برای بیماران اوتیسم

در گذشته برای جلوگیری از روند پیشرفت بیماری برای کودکان اوتیسم، تنها از کاردرمانی استفاده می شد که نتیجه ضعیف آن به مرور زمان با انجام تحقیقات علمی و نتایج بالینی تایید شد. امروزه بهترین روش درمانی برای اوتیسم، ترکیبی از کاردرمانی، رفتار درمانی، گفتار درمانی و دارو درمانی می باشد. این چهار راهکار درمانی و تایید شده، دارای نتایج تقسیم بندی شده ای می باشند که می تواند در ترکیب با یکدیگر، بخش بزرگی از کندی روند رشد عصبی در کودکان اوتیسم را کاهش دهند.

البته میزان استفاده از هر یک از شاخه های درمانی، با توجه به میزان سن و روند بیماری فرد متفاوت می باشد. لذا در مراکز درمانی تخصصی، شیوه درمان موردنظر به صورت منحصر به فرد برای هر بیمار، بعد از ارزیابی و بررسی های تخصصی از سیستم عصبی و شرایط رفتاری و گفتاری فرد، تعیین می گردد. از این رو استفاده از یک برنامه درمانی برای دو کودک مبتلا به اوتیسم به هیچ عنوان توصیه نمی شود.

کاردرمانی

یکی از اصلی ترین شاخه های درمان اوتیسم برای کودکان در سنین مختلف، کاردرمانی می باشد. این شیوه، بخش بزرگی از مشکلات افراد مبتلا به اوتیسم را هدف قرار می دهد و با تمرکز به نقاط ضعف آن ها، راهکارهای درمانی ارائه می دهد. کودکان اوتیسمی در انجام مهارت های شناختی، اجتماعی و  حرکتی دچار نقص جدی هستند و این نقص می تواند بسته به شدت بیماری و سن بیمار، متفاوت باشد. برخی از اطرافیان افراد دارای اوتیسم، از وجود این نقص ها بی اطلاع هستند و ترجیحا آن را به بیش فعالی ارتباط می دهند. اما آنچه که صحت دارد، نقص مهارت های مذکور بر اثر روند کند رشد عصبی این افراد می باشد که با افزایش سن، بیشتر می گردد.

کودکان باید بخش زیادی از زمان درمان را در طول روز، به کاردرمانی بپردازند. در این روش، مهارت های بازی، روش های یادگیری و فعالیت های جسمی و حرکتی به صورت تخصصی و پنهان به آنان آموزش داده می شود. کارشناس کاردرمانی در طول جلسات اجرای درمان، به بررسی میزان پیشرفت و پسرفت کودک می پردازد و با تمرکز به یادگیری راحت و سریع مهارت های شناختی و اجتماعی او، سعی در بهبود حال بیمار دارد. تصمیم گیری دقیق برای انجام کار، انتخاب مستقل و درست مراحل بازی، درک حس های مختلف بدون واکنش دادن شدید به آنان، نحوه تعامل مناسب با اطرافیان و اشیا، نحوه خوردن اصولی و… از اهداف این مسیر می باشد.

گفتار درمانی

بیمارانی که در زمینه گفتار، دچار کندی می باشند و نسبت به هم سن و سالان خود در زمینه درک سخن و بیان درست آن مشکل جدی دارند، لازم است از گفتار درما

نی در مسیر درمان این بیماری بهره ببرند. البته مشکلات گفتاری صدرصد برای بیماران اوتیسمی ایجاد می شود اما میزان شدت آن متفاوت است. اما در صورت آغاز فرایند به سخن آمدن کودک اوتیسم، باید گفتار درمانی آغاز شود تا بیمار با آموزش های درست و اصولی، دو مورد درک و بیان کلمات و جملات را یاد بگیرد.

در طول این مسیر، بیمار می تواند به راحتی منظور خود را با استفاده از چینش جملات دقیق و درست بیان کند، از ضمایر خاصی برای بیان منظور خود استفاده نماید، حرکات، اشارات و زبان بدن را یاد بگیرد و به راحتی در سریع ترین زمان، آن را درک کند. پرسش و پاسخ از اصلی ترین مواردی است که در گفتار درمانی گنجانده می شود که نتیجه آن، پرسیدن سوالات گوناگون و جوابدهی به آنان توسط کودکان اوتیسم می باشد.

رفتار درمانی

یکی دیگر از درمان های تخصصی و مهم برای مبتلایان به اوتیسم، رفتار درمانی می باشد که ترجیحا استفاد

ه از روش های درمانی آن، در طول روز به مدت چهار ساعت توصیه می شود. اهداف این روش برای شناخت رفتارهای بد و خوب است تا کودک بتواند با شناختی که به دست می آورد، برای انجام و عدم انجام آن ها تصمیم بگیرد. این حیطه درمانی دارای چندین روش زیر مجموعه ای است که برترین و معروف ترین آن، روش ABA  یا همان تحلیل رفتار کاربردی می باشد. در این روش، اجرای یک رفتار مثبت با تشویق و همچنین عدم اجرای یک رفتار منفی با پرهیز انجام می گیرد. به عبارتی استفاده نکردن از یک رفتار منفی، تنها با تشویق به کودک آموزش داده می شود و رفتارهای جدید و مثبت نیز در طول این مسیر، قابل آموزش است.

از دیگر روش های مورد استفاده در رفتار درمانی می تواند به موارد زیر اشاره کرد:

 

• روش تیچ که در فرایند آن، کودک با مشاهده ساختارهای بصری، انجام رفتارهای مثبت و عدم انجام آن ها را آموزش می بیند.
• روش فلور تایم

که در این مسیر، ارتباط عاطفی بین کاردرمان و کودک مورد تمرکز قرار می گیرد تا با تقویت آن، رفتارهای توصیه شده توسط کاردرمان برای کودک، سند تلقی شود و اقدام به انجام دادن رفتارهای مثبت و پرهیز کردن از رفتارهای منفی نماید.

• روش تبادل تصویری که کودکان را به صورت غیر کلامی، در جهت انجام دادن یا ندادن یک رفتار آماده می سازد.

 

دارو درمانی

آخرین شاخه های درمان اوتیسم، دارو درمانی می باشد که بدون هیچگونه اثری در پیشرفت روند درما

نی ندارد و فقط به عنوان یک مکمل درمانی مورد استفاده قرار می گیرد. افراد مبتلا به اوتیسم در صورت تشدید علائم ناهنجار این بیماری مانند پرخاشگری، خودزنی، اضطراب و استرس زیاد، نیاز دارند تا داروهای خنثی کننده و آرامش بخش مصرف کنند که نوع داروی مصرفی باید توسط پزشک تجویز گردد.

این داروها با کاهش میزان اضطراب، افزایش تمرکز و تعادل رفتاری، می توانند یک مکمل برای تاثیرگذاری شاخه های درمانی دیگر مانند رفتار درمانی و کاردرمانی باشند. اما افرادی که دارای سطح خفیفی از این بیماری هستند و یا در روزهای اولیه تشخیص اوتیسم قرار دارند، نیازی به استفاده از دارو ندارند. مصرف خودسرانه داروهای موردنظر مانند آرپیپیرازول و ریسپریدون می تواند اثرات خود را بر روی فرد کاهش دهد و در صورت بروز شدیدتر علائم در آینده، تاثیرگذاری مطلوبی را نداشته باشند. بنابراین نوع دارو و دوز آن، با توجه به شدت بیماری و شرایط رفتاری بیمار توسط پزشک تجویز می گردد.

چالش های شناخت اشتباه بیماری اوتیسم

بسیاری از والدین با مشاهده علایم اوتیسم در کودکان خود، آن را به بیش فعالی ارتباط می

دهند و از تشخیص اصولی توسط پزشک جلوگیری می کنند. این امر می تواند تاثیر سوئی در روند رشد سیستم عصبی کودک در آینده بگذارد و با از دست رفتن زمان طلایی درمان، زندگی آینده بیمار را با دغدغه و چالش های فراوانی مواجه سازد. توصیه می شود که والدین با مشاهده حرکات خاص و علائم ویژه مانند دیر زبان باز کردن، کلافگی در بازی و برقراری ارتباط، کودک را نزد متخصص مغز و اعصاب و سپس روانپزشک ببرند تا با بررسی های تخصصی، نوع بیماری فرد بررسی و شناسایی گردد و در صورت لزوم، شروع درمان های تایید شده آغاز شود.

آموزش والدین به کودکان اوتیسمی

در فرایند اجرای روش های درمانی روی بیماران اوتیسمی، آموزش هایی نیز برای والدین انجام می گیرد تا آن ها بتوانند در منزل با کودکان خود زمینه تقویت مهارت های اجتماعی، شناختی و حرکتی کار کن

ند. ارتباط عاطفی شدید کودکان با والدین، می تواند به نتیجه بخش بودن درمان موردنظر کمک کند و با افزایش دادن ساعات آموزشی و درمانی در طول روز، نتیجه ای سریع تر و بهتری را ایجاد نماید. کارشناسان و متخصصان این حیطه، والدین را به صبوری بیشتر توصیه می کنند چون فرایند درمان این بیماری برای کودکان، طولانی تر می باشد و نیاز به حوصله و صبر زیادی دارد که این امر با توجه به دلسوزی و عشق بی حد والدین به فرزندانشان، محقق می شود.

نحوه ارتباط با یک بیمار اوتیسمی

<p>درک حالات رفتاری و عملکردی بیمار اوتیسم برای تمامی افراد جامعه یک ضرورت به شمار می رود. ابتلا به اوتیسم با توجه به شرایط زندگی امروزه، بیش از پیش افزایش می یابد. برای زندگی م

سالمت آمیزتر این افراد و اطرافیان آن، باید اطلاع رسانی جمعی از مشکلات آنان و نحوه رفتار مناسب با این دست از افراد، صورت بگیرد.

اوتیسم به سبب اینکه یک اختلال در رشد عصبی فرد ایجاد می کند، طبیعتا حالات طبیعی رفتاری و عملکردی فرد را نیز تحت تاثیر قرار می دهد. بنابراین مهمترین علائمی که در نتیجه این اختلال برای فرد به وجود می آید، اضطراب، استرس و بی قراری رفتاری می باشد. این علائم برای بزرگسالان و کودکان نوجوان بیش از پیش به وجود می آید که به سبب ارتباط گیری آنان در جامعه صورت می گیرد.

• اطرافیان و افرادی که با بیماری اوتیسم ارتباط برقرار می کنند باید از سطح بالای استرس و اضطراب آنان در هنگام ارتباط گیری آگاه باشند و بتوانند با برخورد ملایم و بدون استرس با این افراد، آنان را در کنترل استرس کمک کنند و اشتیاق برقراری ارتباط را با افراد جامعه برای این افراد بیشتر نمایند.
• حساسیت و واکنش های شدید بدنی در مواجه با صداهای بلند، لمس های ناگهانی و… از علائم بیماری اوتیسم می باشد که می تواند در مواقع شدید منجر به تشنج، صرع، خودزنی و همچنین دگرزنی شود. لذا باید در ارتباط با این افراد، نهایت توجه به عدم ایجاد صدای بلند و ناگهانی و لمس های سریع و یهویی صورت بگیرد.
• کاهش تمایل به صحبت تکی یا جمعی در بیماران اوتیسم مشهود است. آنان ممکن است در هنگام صحبت، به چشم مخاطب نگاه نکنند و حرکات ریتمیکی را انجام دهند که طبیعتا برای مخاطب، یک بی احترامی تلقی می شود. اما اطرافیان بیمار اوتیسم با شناخت این امر، باید نهایت توجه را در هنگام هم صحبتی با آنان داشته باشند و دستور انجام حرکاتی نظیر نگاه کردن به صورت شخص، ثابت ایستادن و تایید یا رد صحبت های مخاطب، به این افراد را نداشته باشند که بر طبق تجربه، منجر به ناراحتی و اضطراب آنان می گردد.

نکات مهم برای زندگی بهتر مبتلایان به اوتیسم

افراد مبتلا به اوتیسم برای بهره مندی از یک زندگی مطلوب و خوشایند در جامعه، لازم است که نکاتی را مورد توجه قرار دهند و با سعی و تلاش جهت انجام آن ها، ارتباط گیری مناسبی را در جامعه برای بهبود زندگی خود تجربه کنند.

• تمارینی را از کاردرمان برای کنترل میزان استرس خود دریافت کرده و انجام دهید.
• ورزش منظم هوازی یا غیر هوازی را در طول برنامه روزانه خود بگنجانید.

• علایق هنری و فعالیت مورد پسند خود را پیدا کنید و سعی در آموزش و یادگیری آن حرفه نمایید تا خلاقیت شما افزایش یابد و سطح استرس را پایین بیاورد.

 

• تمرکز خود را به یادگیری مهارت های حرکتی معطوف کنید تا بتوانید با داشتن تعادل بالا و یکپارچگی در حرکات طبیعی خود، میزان فاصله خود را با افراد جامعه کمتر نمایید.
• برای حساسیت کمتر به محرک های طبیعی، از هدفون های ضد صدا در محیط شلوغ و عینک های آفتابی استفاده کنید.

سخن نهایی

زندگی با فرد مبتلا به اوتیسم، یک چالش مهم است که در درجه اول خانواده و اطرافیان فرد با آن درگیر هستند. شناخت بهترین راه برقراری ارتباط با آنان، می تواند تاثیر بسزایی در کاهش علائم اوتیسم داشته باشد و زندگی با آنان را مطلوب تر نماید. از سویی دیگر شناخت علائم اولیه بیماری اوتیسم در کودکان باید جدی گرفته شود و با شروع علائم، باید بررسی تخصصی آن ها توسط متخصص مغز و اعصاب و روانپزشک انجام بگیرد و شروع درمان تخصصی آنان که ترکیبی از گفتار درمانی، رفتار درمانی، کاردرمانی و دارو درمانی است، صورت بگیرد.

مسئولیت خانواده در قبال بیماران اتیسم

 

خانواده اولین و مهمترین نقش را در حمایت از فرد مبتلا به اتیسم دارد. از تشخیص اولیه تا آموزش و سازگاری با چالشهای روزمره، خانوادهها تأثیر مستقیمی بر رشد و پیشرفت کودک دارند.

 

الف) تشخیص و حمایت عاطفی والدین

 

باید با مشاهده علائم اولیه مانند تأخیر در گفتار، مشکلات ارتباطی و رفتارهای تکراری، به متخصصان روانپزشک و روانشناس مراجعه کنند. پذیرش شرایط کودک و ایجاد یک محیط حمایتی نقش مهمی در کاهش اضطراب و تقویت مهارتهای ارتباطی او دارد.ب) آموزش و توانمندسازیخانوادهها باید مهارتهای لازم برای برقراری ارتباط با کودک اتیستیک را بیاموزند. استفاده

 

از تکنیکهای رفتاری مانند تحلیل رفتار کاربردی ()ABA

 

میتواند در بهبود تعاملات اجتماعی مؤثر باشد. همچنین، آموزش مهارتهای زندگی روزمره به کودک، مانند انجام کارهای شخصی، میتواند استقلال او را افزایش دهد.ج) حمایت مالی و دسترسی به خدمات درمانیخانوادهها باید به دنبال خدمات درمانی و آموزشی مناسب باشند، اما هزینههای بالای درمان و کمبود امکانات در برخی مناطق چالشی جدی محسوب میشود. دولت و سازمانهای حمایتی باید در این زمینه حمایتهای لازم را فراهم کنند. .۲مسئولیت مردم و جامعهنحوه برخورد جامعه با افراد مبتلا به اتیسم تأثیر زیادی بر کیفیت زندگی آنها دارد. آگاهیبخشی عمومی و ایجاد یک محیط پذیرنده و درککننده میتواند به این افراد کمک کند تا بدون احساس تبعیض و طردشدگی در جامعه زندگی کنند.الف) افزایش آگاهی عمومی بسیاری از مردم اطلاعات کافی درباره اتیسم ندارند و ممکن است رفتارهای افراد مبتلا را به اشتباه به بیادبی یا مشکلات تربیتی نسبت دهند. برگزاری کارگاههای آموزشی، استفاده از رسانهها و شبکههای اجتماعی برای اطلاعرسانی درباره اتیسم میتواند به تغییر نگرش جامعه کمک کند.

 

ب) ایجاد فرصتهای اجتماعی و شغلی

 

بیماران اتیسم، بسته به شدت علائمشان، میتوانند مهارتهای خاصی داشته باشند که در محیطهای کاری و اجتماعی مفید باشد. ایجاد فرصتهای شغلی برای این افراد و حمایت از کارفرمایانی که آنها را استخدام میکنند، نقش مهمی در افزایش استقلال و کاهش وابستگی آنها دارد.ج) جلوگیری از تبعیض و قضاوتهای نادرستبرخی افراد مبتلا به اتیسم در تعاملات اجتماعی مشکل دارند و رفتارهای متفاوتی از خود نشان میدهند. جامعه باید یاد بگیرد که به جای طرد کردن این افراد، آنها را بپذیرد و از تحقیر یا قضاوتهای نادرست بپرهیزد

 

„ نقش دولت و سیاستگذاران

 

حمایت از افراد مبتلا به اتیسم نیازمند برنامهریزیهای دولتی و سیاستگذاریهای مناسب است. برخی از مهمترین اقدامات دولت در این زمینه شامل موارد زیر است:

 

الف) ارائه خدمات درمانی و آموزشی رایگان یا مقرونبهصرفه

 

درمانهای مرتبط با اتیسم، مانند گفتاردرمانی، کاردرمانی و

 

رفتاردرمانی، هزینهبر هستند. دولت باید امکانات درمانی رایگان یا کمهزینه را در اختیار خانوادهها قرار دهد تا همه افراد بتوانند از خدمات لازم بهرهمند شوند.

 

ب) ایجاد مدارس و مراکز آموزشی ویژه

 

نظام آموزشی باید شرایطی را فراهم کند که کودکان اتیستیک بتوانند با روشهای متناسب با نیازهایشان آموزش ببینند. ایجاد مدارس ویژه، حضور معلمان متخصص و طراحی برنامههای آموزشی انعطافپذیر میتواند در رشد و پیشرفت این کودکان مؤثر باشد.

 

ج) حمایت از خانوادهها

 

دولت میتواند از طریق ارائه کمکهای مالی، تسهیلات بیمهای و ایجاد برنامههای حمایتی، فشار اقتصادی و روانی بر خانوادههای دارای فرزند اتیستیک را کاهش دهد.

 

„نتیجه گیری

 

مراقبت از بیماران مبتلا به اتیسم تنها وظیفه خانواده نیست، بلکه جامعه، مردم و دولت نیز باید نقش خود را در حمایت از این افراد ایفا کنند. آگاهیبخشی عمومی، ایجاد فرصتهای اجتماعی و شغلی، ارائه خدمات درمانی مناسب و جلوگیری از تبعیض، گامهایی مهم در جهت بهبود کیفیت زندگی افراد مبتلا به اتیسم است. زمانی که جامعهای پذیرنده و حمایتگر داشته باشیم، این افراد میتوانند تواناییهای خود را شکوفا کنند و زندگی بهتری داشته باشند.با درک و همراهی بیشتر، میتوانیم دنیایی بهتر برای افراد مبتلا به اتیسم بسازیم. مباحث حقوقی مرتبط با بیماران مبتلا به اتیسمافراد مبتلا به اتیسم، مانند سایر افراد دارای معلولیت، حقوقی دارند که باید توسط خانواده، جامعه بط با بیماران اتیسم میپردازیم.

 

-1حق آموزش و تحصیل

 

طبق قوانین بینالمللی و بسیاری از کشورها، کودکان مبتلا به اتیسم حق برخورداری از آموزش مناسب را دارند. برخی از مهمترین ملاحظات حقوقی در این زمینه عبارتاند از: آموزش فراگیر: بسیاری از کشورها برنامههای آموزشی فراگیر را اجرا میکنند که به کودکان مبتلا به اتیسم اجازه میدهد در کنار سایر دانشآموزان تحصیل کنند، با این تفاوت که از امکانات و حمایتهای ویژه بهرهمند میشوند. مدارس ویژه: برخی از کودکان با شدت بالاتر اتیسم نیاز به آموزش در مدارس ویژه دارند که در آنها از روشهای تخصصی برای یادگیری استفاده میشود. حمایتهای قانونی: در برخی کشورها، اگر یک مدرسه از پذیرش دانشآموزان مبتلا به اتیسم خودداری کند، والدین میتوانند از طریق مراجع قانونی شکایت کنند.

 

-2حقوق شهروندی و حمایتهای قانونی

 

افراد مبتلا به اتیسم از حقوق شهروندی برابر با سایر افراد برخوردارند، اما ممکن است در برخی موارد به حمایتهای حقوقی بیشتری نیاز داشته باشند.

 

حق عدم تبعیض: قوانین حمایت از حقوق افراد دارای معلولیت، تبعیض علیه آنها را در زمینههایی مانند اشتغال، آموزش و خدمات عمومی منع میکند. حق داشتن سرپرست قانونی: برخی افراد دارای اتیسم شدید ممکن است نیاز به سرپرست قانونی داشته باشند که تصمیمات مهم زندگی آنها را مدیریت کند. این تصمیم باید بر اساس صلاح فرد و با نظارت دادگاه باشد. حمایت در برابر سوءاستفاده: افراد دارای اتیسم ممکن است در معرض سوءاستفاده یا استثمار قرار بگیرند. قوانین باید از آنها در برابر هرگونه آزار جسمی، روانی یا اقتصادی حمایت کند.

 

„حق اشتغال و حمایت شغلی

 

استخدام بدون تبعیض: طبق قوانین کار، کارفرمایان

 

نباید بر اساس شرایط پزشکی یا ناتوانیهای افراد، آنها را از استخدام محروم کنند.محیط کار مناسب: افرادی که به دلیل اتیسم نیاز به تغییرات خاص در محیط کار دارند (مانند کاهش میزان سر و صدا یا تعیین وظایف مشخص،) باید از این حق برخوردار باشند.برنامههای حمایتی: در برخی کشورها، دولت برای کارفرمایانی که افراد دارای اتیسم را استخدام میکنند، مشوقهای مالی در نظر میگیرد.

 

„ حقوق بیمهای و حمایتهای مالی

 

بیماران مبتلا به اتیسم و خانوادههای آنها معمولاً نیاز به حمایتهای مالی و بیمهای دارند، زیرا هزینههای درمان و آموزش آنها بالاست. برخی از حمایتهای قانونی در این زمینه عبارتاند از: بیمه درمانی: در بسیاری از کشورها، هزینههای گفتاردرمانی، کاردرمانی و سایر درمانهای مرتبط با اتیسم تحت پوشش بیمه قرار دارد.کمکهزینه دولتی: برخی دولتها کمکهزینههایی برای خانوادههایی که فرزند مبتلا به اتیسم دارند، در نظر میگیرند تا بخشی از هزینههای درمان و آموزش جبران شود.مرخصی والدین: برخی کشورها برای والدینی که از فرزند مبتلا به اتیسم مراقبت میکنند، امکان استفاده از مرخصیهای ویژه با حقوق را فراهم کردهاند

 

„ مسئولیت قانونی والدین و قیمها

 

در مواردی که فرد مبتلا به اتیسم قادر به مدیریت امور خود نیست، والدین یا قیمهای قانونی باید نقش حمایتی داشته باشند. مهمترین وظایف آنها شامل موارد زیر است:مدیریت امور مالی: اگر فرد توانایی مدیریت پول و اموال خود را ندارد، والدین یا قیم میتوانند با حکم دادگاه مسئولیت این امور را بر عهده بگیرند. اتخاذ تصمیمات پزشکی: در مواردی که فرد اتیستیک توانایی درک مسائل پزشکی را ندارد، والدین باید بهترین تصمیم را به نفع او بگیرند. برنامهریزی برای آینده: والدین باید از طریق بیمهها، پساندازها و تعیین قیمهای آینده، اطمینان حاصل کنند که در صورت نبود آنها، فرزندشان همچنان حمایت لازم را دریافت خواهد کرد.

 

„نتیجه گیری

 

افراد مبتلا به اتیسم دارای حقوقی هستند که باید در سطح خانواده، جامعه و دولت رعایت شود. دولتها باید با تصویب قوانین حمایتی، از حق تحصیل، اشتغال، درمان و زندگی مستقل این افراد حمایت کنند. خانوادهها نیز باید آگاهی کافی از حقوق قانونی خود و فرزندشان داشته باشند تا بتوانند از حمایتهای لازم بهرهمند شوند. جامعه نیز باید با ایجاد محیطی پذیرنده و جلوگیری از تبعیض، به ارتقای کیفیت زندگی افراد مبتلا به اتیسم کمک کند. اگر کشوری دارای قوانین مشخصی برای حمایت از این بیماران نباشد، لازم است که نهادهای حقوق بشری و سازمانهای مردمنهاد (NGOها) برای بهبود شرایط زندگی آنها تلاش کنند.